Lessons learned van een theatershow
| Walk our talk Na een pittig jaar heb je een gezamenlijke succeservaring nodig. Dat was de eerste reden om de theatershow tóch te doen. Niet alleen op het podium, maar samen met het team. Door opnieuw een onbekende uitdaging aan te gaan, ervaarden we zelf wat deelnemers van Unbreakable Academy ervaren: onzekerheid, spanning en confrontatie met jezelf. Walk our talk. Juist dát ongemak brengt groei. En hoe groter het ongemak, hoe groter de collectieve succeservaring. Overgave In de ontwikkelfase van de theatershow betrapte ik mezelf op een subtiel ‘controledingetje’. Ik geef regelmatig presentaties in het bedrijfsleven, maar een voorstelling creëren samen met een team was nieuw. Voor de meesten was het zelfs de eerste keer dat ze werkelijk het podium betraden. Een kwetsbare en tegelijk krachtige uitnodiging om hun verhalen te delen. Toch begon mijn hoofd zich ermee te bemoeien. Wat worden die verhalen? Is al dat wisselen op het podium niet te onrustig voor het publiek? Sluiten onze reflecties wel voldoende op elkaar aan? Wordt het niet te veel van hetzelfde? Raken we niet in tijdnood? Moeten we niet meer oefenen, scherper afstemmen, beter voorbereiden? En toen zag ik het. Aha. Dit was geen praktische zorg, maar spanning. Geen gebrek aan vertrouwen in hen, maar in het proces. Want zij dragen ieder een eigen, krachtig verhaal in zich. Verhalen die niet gestuurd hoeven te worden, maar gedragen. Niet gepolijst, maar echt. Mijn rol werd helder. Niet vasthouden, maar loslaten. Niet regisseren vanuit controle, maar leiden vanuit vertrouwen. Het geheel hoefde niet perfect te zijn om kloppend te worden. Op het moment dat ik de regie teruglegde waar die hoorde, ontstond ruimte. En in die ruimte kon de voorstelling zichzelf dragen. Bewustzijn en verantwoordelijkheid Met Unbreakable Academy willen we een brug zijn tussen Defensie en de maatschappij. Niet alleen door trainers met een Defensie-achtergrond in te zetten, maar ook door bij te dragen aan hun ontwikkeling — als mens, trainer en ondernemer. Dat komt voort uit mijn eigen pijn. Ik weet hoe ingewikkeld de transitie vanuit Defensie kan zijn. Soms nog steeds. Met de theatershow wilden we bewustzijn creëren voor de mens áchter de militair. Voor de impact van leven en werken onder extreme omstandigheden. Het is waardevol om successen te delen. Maar daarmee komt ook de verantwoordelijkheid om de andere kant van de medaille te benoemen. Juist daar ligt vaak de grootste les. Ook dat is integriteit. Leren en eren van verlies Het overlijden van meerdere collega’s na mijn vertrek bij Defensie liet mij voelen wat het werkelijk betekent om zo’n identiteit te achter je te laten. Dat moment was voor mij de start om hulp te zoeken. Om te leren voelen, moest ik voorbij het harde emotionele pantser. Met hulp van psychologen, therapieën, ceremonies, yoga, ademwerk en meditatie begon mijn eigen heling. Die weg werd mijn persoonlijke missie. Tijdens de show wilden we ook stilstaan bij de mensen die ons zijn ontvallen — en bij wat we van verlies kunnen leren. Want ook verdriet kan ons dichter bij elkaar brengen. Met dank en eerbetoon aan: Willem van Woerden (1987–2018) JJ van Hulst (1972–2018) Cas van Bakel (1986–2020) Extra bijzonder en dankbaar dat de zoon van Willem — inmiddels een flinke kerel van 12 — bij de show aanwezig was. Zingeving en tunnelvisie Zingeving is één van die vergeten Special Forces: iets dienen dat groter is dan jezelf. Natuurlijk ging mijn ego af en toe met me aan de haal. Op het podium, in de spotlights, met de energie van 800 mensen. Dat mag er inmiddels ook gewoon zijn — niets menselijks is mij vreemd. Maar het vertrekpunt was een ander doel. We ondersteunen vanuit Unbreakable Academy een oud-collega met PTSS. Iedere keer als ik spanning voelde, droeg ik het aan hem op. En alle andere oud-collega’s met PTSS. En elke keer dat ik ’s avonds laat nog aan het voorbereiden was en mezelf afvroeg waarom ik dit deed, was het antwoord helder. Maar ook zorg dragen kan doorslaan. Met tunnelvisie als gevolg. Nederigheid Een leven bij de Special Forces levert indrukwekkende ervaringen en inzichten op. Maar alles heeft een prijs. En die prijs betaalt niet alleen de (oud-)militair, maar ook diens partners: partners, kinderen en familie. Vaak wordt die prijs pas echt voelbaar na de transitie. Tijdens de show heb ik daar zelf tekortgeschoten. Ik heb hen niet benoemd. En dat besef kwam pas later, toen het stil werd. Welke redenen ik daar ook voor kan aanvoeren — ze doen er niet toe. Het is mijn verantwoordelijkheid. Door dit niet te benoemen, heb ik de partners van militairen en mensen in hoog-risicoberoepen tekortgedaan. Terwijl zij zo’n fundamentele rol spelen in de inzet van de militair en in het welzijn van hun gezinnen. Vaak onzichtbaar. Vaak vanzelfsprekend. En te vaak zonder erkenning. Dat raakt me. Zij verdienen erkenning. Zij verdienen een staande ovatie. Dus bij deze — met terugwerkende kracht, in het kwadraat en met een diepe buiging. Dansen met ongemak Ik heb de hardnekkige neiging mezelf te serieus te nemen. Gelukkig doen mijn kinderen dat niet. Zij zijn mijn beste spiegels. De show was daarom ook een ode aan hen — en aan de volgende generaties. Want wat wij niet durven voelen, geven we onbewust door. Dat is voor mij de kern van echt leiderschap. De transitie maken van angst naar liefde. Als introvert, met een lichte stotter en geconditioneerd om niet over mijn menselijkheid te spreken, was publiek spreken al spannend genoeg. Dus besloot ik het ongemak nóg groter te maken: ik ging dansen tijdens de show. Dan kon ik mezelf in elk geval niet meer serieus nemen. The only way out is through. Wat lag er achter die angst? Bevrijding. Verbinding. Energie. Liefde. Voor mijn kinderen. Voor mijn relaties. Voor ons team. Voor het publiek. En ja — tegenwoordig ook voor die gozert in de spiegel. Best een toffe gast maar een paar behoorlijke dansmoves. Al zeg ik het zelf. |
