c

Cum sociis Theme natoque penatibus et magnis dis parturie montes, nascetur ridiculus mus. Curabitur ullamcorper id ultricies nisi.

1-677-124-44227 184 Main Collins Street, West Victoria 8007 Mon - Sat 8.00 - 18.00, Sunday CLOSED
Follow Us

Interview TCC magazine

Sander Aarts heeft de zwaarste militaire opleidingen in Nederland voltooid. Hij heeft zestien jaar gediend bij de Special Forces en is voor zijn verdiensten benoemd tot ridder in de orde van Oranje-Nassau met zwaarden. Na zijn eervol ontslag hij heeft Unbreakable Academy opgericht, waar hij trainingen voor persoonlijke groei en teamontwikkeling geeft. In juni van 2019 is zijn boek Niet te breken verschenen, dat direct een bestseller werd.

 

ZELF HEB IK ME NOOIT TROTS GEVOELD OP HET FEIT DAT IK ONDERDEEL UITMAAKTE VAN EEN SPECIALE EENHEID. IK ONTLEENDE ER OOK GEEN STATUS AAN. MISSCHIEN HEB IK DAT GEN GEWOON NIET.”

 

Sander Aarts is geboren in 1979. Hij groeide op in Lisse en ging naar school in Sassenheim. Hij begon op havo/vwo, maar na het eerste jaar ontdekte hij zogezegd de andere geneugten van het leven. ‘School had niet mijn interesse en uiteindelijk heb ik de mavo afgemaakt. Sporten vond ik wel heel leuk en vooral rugby. Dit heb ik jarenlang gedaan. Ik denk dat dat de basis heeft gelegd voor mijn fysieke incasseringsvermogen. Tijdens het laatste jaar van de mavo ging
ik nadenken over wat ik na mijn examen wilde gaan doen. In die tijd ging ik af en toe met mijn moeder mee, die met demente bejaarden werkte, een soort stage. Ik zag het als een reële optie om ook in de zorg te gaan werken. Het zorgen voor mensen en de gesprekken die ik voerde, spraken me wel aan.
Ik ervaarde in die periode ook een sterk rechtvaardigheidsgevoel. Dat werd getriggerd omdat mijn broer werd gepest. Ik kon niets voor hem doen en distantieerde me van het gezin. De keuze om bij het korps van Defensie te gaan werken, was uiteindelijk heel logisch voor mij. De drang om het huis uit te gaan en het avontuur tegemoet te gaan waren groot. Ik wilde me bewijzen.’

JE GING DE MARINIERSOPLEIDING DOEN.


‘Ja, het contrast met de middelbare school was enorm groot, maar ik ben erdoorheen gekomen. Ik was een van de jongsten, maar ik zag dat ik goed kon meekomen. Ik realiseerde me dat wanneer je goed je best doet, veel traint en de regels volgt, je bij de top kunt komen. Dat doorzettingsvermogen had ik wel en ook de werklust, dus op een positieve manier ging ik behoren tot de bovenste laag. Al bleef ik in de kern nog wel een onzeker jongetje. Dat is eigenlijk nog steeds zo. Het houdt me niet tegen dingen te doen, maar het zit wel in me.

De zoektocht, de bewijsdrang en het altijd het beste uit mezelf willen halen is de rode draad in mijn carrière geweest.

Na de mariniersopleiding ging ik de commando-opleiding doen en ook daar was ik weer een van de jongsten. Na de opleiding werd ik teruggeplaatst naar een verken- ningseenheid en ging ik naar Ethiopië. In deze eenheid zat een aantal kikvorsmannen en dat heeft mij geïnspireerd om dat ook te worden. In 2001 ben ik aan de opleiding begonnen. Het was een heel zware opleiding van 5 maanden. Tot 2008 heb ik bij de kikvorsmannen gezeten. In 2007 heb ik nog de anti-terreuropleiding gedaan, nadat ik naar Afghanistan was uitgezonden.
Zelf heb ik me nooit trots gevoeld op het feit dat ik onderdeel uitmaakte van een speciale eenheid. Ik ontleende er ook geen status aan. Misschien heb ik dat gen gewoon niet. Anderen hadden dat wel. En dat is ook heel logisch. We behoorden tot een speciale eenheid en kregen een speciale uitrusting. We kregen het predicaat Special Forces. Ja, dan kun je je als persoon speciaal gaan voelen. Dit kan negatieve effecten hebben. Wanneer je jezelf of als team boven bijvoorbeeld de mariniers stelt, heeft dat invloed op de samenwerking. Ik denk dat nederigheid en bescheidenheid daarom van belang zijn, als persoon, als team en als leider van een team.’

OP DE ACHTERFLAP VAN JE BOEK STAAT DAT JE DE BEST GETRAINDE MILITAIR VAN NEDERLAND BENT. HOE KIJK JIJ DAAR TEGENAAN?


‘Dit is iets dat ik moeilijk te definiëren vind. Voor mij is integriteit belangrijk, dus ik wil dit eigenlijk niet zo naar buiten brengen. Het klopt dat niemand anders de specialisaties heeft gevolgd, die ik heb. Ik heb alle specialisaties die er binnen de Special Forces zijn, gedaan: sniper, medic, jungle-instructeur, duikleider, anti-terreurspecialist en vrijevalparachutist.

Ook mijn loopbaan is iets anders verlopen dan normaal. Normaal gesproken zit je 3 jaar op een operationele functie en daarna word je 3 jaar niet-operationeel geplaatst. Dan ga je bijvoorbeeld trainingen geven of je gaat bij de Inlichtingen. Je wordt niet uitgezonden en kunt de balans en rust voor thuis herstellen. Voor mij is het anders gelopen. Ik heb 21 jaar op operationele functies gezeten.

 

WAT IK VAAK GEZIEN HEB, IS DAT JE IN EXTREME SITUATIES OVERSCHAKELT EN JE PUUR HANDELT VOLGENS PROCEDURES.

 

WAAR KWAM DIE DRIVE VANDAAN OM STEEDS MEER SPECIALISATIES TE GAAN VOLGEN?


‘Ik zag het als verdieping van mijn militaire skills. Voor een deel was het ook intellectuele uitdaging. Fysiek en mentaal was ik al uitgedaagd, maar bijvoorbeeld voor de medic-op- leiding moest ik in korte tijd heel veel informatie opnemen. Het is de bedoeling dat je iemand die in levensgevaar verkeert, 72 uur in leven kunt houden. Daar komt natuurlijk veel bij kijken: anatomie, fysiologie en traumatologie. Ik probeerde bij de specialisaties altijd de ‘best man’ te zijn. Dit is me alleen gelukt bij de medic-opleiding.’

JE HEBT 21 JAAR BIJ DEFENSIE GEZETEN, WAARVAN 16 JAAR BIJ DE SPECIAL FORCES. WAAR BEN JE HET MEEST UITGEDAAGD?


‘Er zijn verschillende momenten geweest dat ik fysiek en dus ook mentaal zo werd uitgetest, dat ik me afvroeg hoe lang ik het nog vol kon houden. Daarnaast zijn er momenten geweest dat er operationeel veel werd gevraagd. Zo was ik in 2007 in Afghanistan. We gingen op een verkenningsoperatie in de bergen en uiteindelijk moesten we op heel korte afstand een vuurgevecht aangaan om ons eigen team en een ander team te beschermen. We waren wel vaker in een vuurgevecht terechtgekomen, maar nog nooit van zo heel dichtbij. Gek genoeg voelde ik op het moment zelf geen angst of onzekerheid. Hoe dichterbij het moment kwam, hoe helderder alles werd. Ik heb me in mijn leven nooit zo scherp gevoeld als op dat moment. Een andere situatie waarin ik me echt getest voelde, was toen we zelf in een hinderlaag zaten. Dat was voor de kust van Somalië, op open zee bij daglicht.’

 

HOE ZIJN JULLIE VOORBEREID BIJ DE SPECIAL FORCES OP ZULK SOORT STRESSVOLLE MOMENTEN?


‘Voor dit soort momenten gebruiken we een simpele proce- dure die we ‘scan and breath’ noemen. Het komt erop neer dat je bij stressvolle situaties goed om je heen kijkt zodat je alles goed overziet en daarna een aantal keer aandachtig ademhaalt. Aanvankelijk was dit een procedure die ik bij de SF heb geleerd, maar tegenwoordig is deze procedure algemeen goed binnen Defensie.

De vraag is natuurlijk of de procedure zo diep in je zit, dat je die op zulk soort extreme momenten gebruikt. Natuurlijk oefenen we veel, maar dat is totaal anders dan op het moment zelf, wanneer het er echt op aankomt. Wat ik zelf vaak gezien heb, is dat wanneer je je in zo’n extreme situatie bevindt, je overschakelt en je puur handelt volgens procedures. Die procedures zijn een soort hand- vatten, zodat je niet overvallen wordt door angst of stress.’

 

ZIJN ER MOMENTEN GEWEEST DAT JE JE AFVROEG OF JE WEL DE JUISTE WEG WAS INGESLAGEN?


‘In totaal ben ik drie keer naar Somalië geweest. Tijdens de eerste keer was mijn zoontje ongeveer 5 jaar oud en hij deed het niet zo goed op school. Toen ik terugkwam, zijn we gaan uitzoeken wat hiervoor de reden was en zijn er verschillende onderzoeken gedaan. Toen ik terug was in Somalië, kregen we de uitslagen: er werd autisme gediagnostiseerd. Het voorstel was om met antipsychoticum te starten. Dat kwam echt keihard binnen. Tegelijkertijd probeerde ik mijn team getraind te houden en te motiveren, terwijl de operatie die we moesten uitvoeren maar niet van de grond wilden komen. Ik moest alle zeilen bijzetten om de motivatie bij mijn team erin te houden. En ook bij mijzelf. Ik wist dat er thuis van alles aan de hand was en dat mijn gezin aan het watertrappelen was. Toen heb ik me wel afgevraagd wat ik daar in Somalië deed en wat mijn prioriteiten nu eigenlijk waren.’

Inzichten van Sander Aarts
IK LUISTER MEER NAAR MIJN BIOLOGISCHE KLOK
Ik word regelmatig wakker rond half 5. Ik ga er tegenwoordig direct uit en ga niet meer liggen woelen en draaien. Inmiddels weet ik dat schrijven bij mij het makkelijkst gaat in de vroege uurtjes. Half slapend denk ik nog niet te veel na en schrijf ik puur wat er in me opkomt. Kom ik dan geen slaap tekort als ik zo vroeg opsta? Ik pas mijn ritme aan en ga wat eerder naar bed.
WAT IK VAN ANDEREN VIND ZEGT VAAK IETS OVER MEZELF
Ik probeer steeds bewuster te zijn van wanneer en hoe ik over anderen oordeel. En over mezelf. Het is eerlijk gezegd best confronterend te merken hoe vaak ik een ongefundeerde mening heb. Helemaal als ik een beetje moe ben of het te druk heb. 
Ik vraag mezelf af wat die mening over mij zegt. Meestal betekent het dat ik even aan de handrem moet trekken en wat tijd voor mezelf moet nemen.
DE MEESTE OVERTUIGINGEN VORMEN BELEMMERINGEN
Een van de inzichten die ik heb opgedaan na mijn tijd bij de Special Forces, heeft te maken met mijn overtuigingen. Door mijn groeiende bewustzijn merk dat de meeste overtuigingen me belemmeren. Sterker nog, ze kunnen zelfs gevaarlijk zijn. Ik ben daarom steeds selectiever met mijn overtuigingen. Regelmatig ontdek ik dat veel van mijn overtuigingen slechts mentale concepten zijn die ik ooit van iemand heb overgenomen.

WANNEER HEB JE BESLOTEN DAT JE KLAAR WAS BIJ DEFENSIE?


‘In 2014 werd ik geplaatst bij een nationale eenheid. Dat gaf mij de mogelijkheid om meer tijd te besteden aan mijn gezin, dacht ik. De jaren ervoor waren we eigenlijk op twee sporen terechtgekomen. Mijn vrouw richtte zich vooral op ons gezin en ik op mijn werk.

Ik ging werken bij een antiterreureenheid. Maar juiste in die periode kregen we te maken met verschillende aanslagen binnen Europa. We moesten dus alle zeilen bijzetten. Ook nu weer was ik een van de jongsten en ik voelde de druk om het goed te doen. Ik ging dus weer volledig op in mijn werk.

Op een dag kwam ik thuis, te laat door alle files, en toen ik het portier opendeed hoorde ik al het geschreeuw en gehuil vanuit het huis komen. Toen ik de deur opendeed trof ik iedereen huilend en overstuur aan. Op de automatische piloot probeerde ik de rust te herstellen. Toen iedereen rond een uur of negen in bed lag, klapte ik mijn laptop open om nog wat werk te doen tot een uur of 11. Daarna ging ik slapen om rond 1 uur wakker te worden met een hoofd dat op volle toeren draaide. Ik heb dit patroon anderhalf jaar volgehouden, maar op dat moment besefte ik dat ik niet meer lekker in m’n vel zat. Ik voelde weinig motivatie voor mijn werk en begon thuis steeds meer de controle te verliezen. Ik kon zo niet langer doorgaan. Als ik bij Defensie zou blijven werken en zeker bij zo’n antiterreureenheid, dan zou ik elke keer weer dezelfde kant opgetrokken worden. Ik wist dat ik met mezelf aan slag moest. Ik kon het autisme niet wegnemen bij mijn zoontje, dus ik moest bij mezelf iets veranderen.

De uiteindelijke doorslag kwam, toen ik op een dag de afscheidsbrief tegenkwam die ik in 2007 had geschreven. Als je op uitzending gaat, raden ze je aan zo’n brief te schrijven in het geval dat er iets zou gebeuren. Dat had ik gedaan. En toen ik hem op dat moment herlas, vroeg ik mezelf af wat er zou zijn gebeurd als ik toen was overleden. Zou ik dan de vader zijn geweest die ik had willen zijn? En wat voor een vader wilde ik eigenlijk zijn. Mijn gezin wilde eigenlijk gewoon een liefdevolle man en vader. En als ik heel eerlijk was, was ik er niet genoeg voor hen. De harde schil die er om mij heen zat, zorgde dat er weinig narigheid binnenkwam, maar ook dat er weinig moois naar buiten ging. Ik wist dat ik die schil en alle oude patronen moest afbreken. Dat was het moment dat ik besloot weg te gaan bij Defensie.’

 

UITEINDELIJK HEB JE UNBREAKABLE ACADEMY OPGERICHT. HOE BEN JE DAARTOE GEKOMEN?


‘Ik wist dat ik niet weer moest gaan werken bij een grote organisatie en dat ik behoefte had aan autonomie. Dus ik ben na gaan denken over hoe ik dat wat ik geleerd en meegemaakt had, kon transformeren naar iets van betekenis. Naar iets waar ik zelf ook weer van kon leren.

Ik heb altijd het meeste geleerd van de moeilijkste momenten tijdens de opleidingen die ik gedaan heb. Wanneer je op die momenten niet om kon gaan met de stress die er mee gepaard ging, was je gewoon niet geschikt. Er was niemand die bijvoor- beeld zei: denk eens aan je ademhaling. We werden daar nooit in gecoacht. Dat gaf me een idee en daar ben ik toen mee aan de slag gegaan.’

 

HOE GING HET MET JE TOEN JE DE STAP NAM OM WEG TE GAAN EN VOOR JEZELF TE BEGINNEN?


‘Ik had gedacht dat de overgang simpel zou zijn, omdat ik iets anders had om mezelf op te richten. Het bekende ‘zwarte gat na Defensie’ had ik voor mezelf uitgesloten. Ik had alleen niet goed beseft dat mijn identiteit volledig was gevormd door 21 jaar werken bij Defensie. Ik raakte dus toch de weg kwijt. Ik ontmoette een dame op internet en werd vervolgens hevig verliefd. Dit leidde vervolgens tot een affaire waarin ik volledig opging. Een uitvlucht uit de leegte waarin ik terecht was gekomen. En dat terwijl integriteit voor mij altijd een kernwaarde is geweest. Het was een confrontatie met mijn eigen menszijn en ik werd volledig verscheurd. Juist op het moment dat ik met
mijn vrouw had besloten een nieuwe weg van ons leven in te gaan, stond ik op het punt om met een ander verder te gaan. Ik heb mijn vrouw daarom verteld dat ik verliefd was geworden op iemand anders. Toen pas zag ik eigenlijk hoe krachtig mijn vrouw is. Ze zei dat als ik met die ander verder wilde, we de scheiding goed zouden moeten regelen. Maar als ik voor haar zou kiezen, zou ze me een tweede kans geven.

Ik werd nog steeds verscheurd en zocht veel de stilte op. Ergens vond ik helderheid en ik besefte dat integriteit een van mijn kernwaarden is. Ik besefte ook dat ik niets meer had: mijn baan bij Defensie was weg en ik stond op het punt mijn gezin achter te laten. Of de relatie met die andere vrouw zou gaan werken, was niet zeker. Het enige wat ik had, waren mijn kernwaarden. Dat waren mijn enige handvatten. Ik wist dat wanneer ik die nu los zou laten, ik helemaal niets meer had. Dus ik koos voor mijn gezin. Sindsdien zijn integriteit en helderheid mijn belangrijkste leidraden in het leven. We zijn keihard aan de slag gegaan met onze relatie. We beseften dat wanneer je niet aan jezelf werkt en niet aan de verbinding werkt met je partner, verwijdering het resultaat is. Een belangrijk en mooi inzicht, maar tegelijkertijd een harde les.’

 

HET BEDRIJF DAT JE HEBT OPGERICHT HEET UNBREAKABLE ACADEMY. DIE NAAM BETEKENT IETS.


‘Ja. Iets dat heel hard is, breekt makkelijker dan iets zachts. Dus wanneer je zacht kunt zijn, word je onbreekbaar. Volgens mij zit de kracht in de flexibiliteit tussen hard zijn en zacht of kwetsbaar zijn. Binnen Unbreakable Academy staan we voor groei boven comfort. Mensen denken wel eens dat je moet gaan skydyven of door de modder moet kruipen om uit je comfortzone te komen. Vaak is uit je comfortzone komen juist wel een gesprek aangaan of over je emoties praten. Dat is misschien lastig. Maar wanneer ik zelf iets lastig vind, realiseer ik me dat juist daar nog een stukje groei zit.’

KWETSBAAR DURVEN ZIJN IS WELLICHT IETS DAT VOOR MANNEN MOEILIJKER IS DAN VOOR VROUWEN.


‘Over het algemeen wel ja. Juist daarom komt mijn achtergrond en die van mijn compagnon goed van pas. Bij ons hoef je niet aan te komen met stoere praatjes over stress en prestatie. Dat soort verhalen kennen wij maar al te goed vanuit ons werk. We creëren draagvlak door onze eigen ervaringen en emoties te delen. Zo weten we juist de harde mannen te raken, waardoor ze zich ook open durven te stellen. Vrouwen zijn van nature sensitiever dan mannen. Maar tijdens onze trainingen is juist die tegen- stelling heel waardevol. Vrouwen mogen soms best wat harder optreden. Juist de samenstelling tussen mannen en vrouwen zorgt voor een mooie dynamiek binnen een groep.’

 

WAT ONDERSCHEIDT JULLIE VAN ANDEREN?


‘Ik denk dat de achtergrond van mij en mijn compagnon vanuit de Special Forces ons onder- scheidt van andere trainingsinstituten. Wij kennen de harde kant en gebruiken die juist om de menselijke kant bespreekbaar te maken. Dat contrast is denk ik, onze kracht.
Wat ik zelf ook heb moeten leren is om authentiek te zijn. In het begin heb ik gezocht naar methoden om in te zetten tijdens de trainingen. Ik besefte dat ik juist mijn eigen ervaring moest gebruiken als leidraad.’

 

EEN HALF JAAR GELEDEN IS JE BOEK NIET TE BREKEN VERSCHENEN.


‘Ja, daar ben ik enorm dankbaar voor. Het boek is een groeiproces voor mezelf als mens geweest. Toen ik midden in mijn eigen crisis zat, ben ik voor mezelf een tijdschema gaan maken. Daarin gaf ik weer wat ik nu eigenlijk allemaal had gedaan in mijn leven. Met jaartallen en situaties ben ik mijn leven gaan beschrijven. Daarna ben ik de situaties die impact hebben gehad op mij, verder gaan beschrijven. Het reflecteren en nadenken over die situaties zorgde voor meer rust in mijn hoofd. Toen had ik al een behoorlijk document met verhalen en anekdotes. Daarna ben ik gaan kijken wat ik nu eigenlijk had geleerd van al die ervaringen. Zo ben ik steeds dieper en dieper gegaan, tot ik op een gegeven moment misschien wel 300 pagina’s had volgeschreven. Toen vroeg ik me af of het misschien een boek kon worden. Mijn onzekerheid kwam toen weer boven en die zei me dat ik helemaal geen schrijver ben. Wie zat er op mijn verhaal te wachten en wat zou mijn oude eenheid ervan vinden? Via via kwam ik bij een literair agent en die was enorm enthousiast. Inmiddels zitten we al aan de zesde druk.

 

IK VIND HET MOOI TE ZIEN DAT, WANNEER IK IETS VAN MEZELF GEEF, DAT ANDERE MENSEN AANSPOORT OOK OPEN TE ZIJN. DAT VIND IK MOOIER OM TE ZIEN DAN DE VERKOOPCIJFERS.’

 

Interview TCC Magazine | 2020

Alle registerleden van beroepsorganisatie NFG (Nederlandse Federatie Gezondheidszorg) en de leden van Rosegarden en TPnet ontvangen zesmaal per jaar het magazine TCC. Met dit magazine wil de NFG deze (register)leden informatie en inspiratie geven om zich als zorgprofessional te blijven ontwikkelen in het werkveld.

Deel dit bericht