De spiegel

Ik zal je even een spiegel voorhouden en een schop onder je kont geven.

We willen o zo graag altijd de ander helpen. Niets menselijks is me vreemd. Dit patroon zit ook diep verankerd in mij. Ontstaan in mijn jeugd en verder geconditioneerd bij Defensie. De ander dienen. Helpen. Zorgen. Redden.

In de wereld van persoonlijke ontwikkeling en spiritualiteit zie je de ene na de andere coach, expert, healer en guru ons spiegels voorhouden. We worden gewezen op wat we niet doen, wat we nodig hebben, hoe het (leven) werkt en vooral wat we moeten doen. Dit doen ze natuurlijk om ons te helpen. En vanuit die intentie willen ze zo eerlijk mogelijk zijn. Ze zeggen wat we nodig hebben en niet wat we willen horen. Tough love.

Ook hier heb ik me ongetwijfeld schuldig aan gemaakt. Misschien doe ik het soms nog wel.

De vraag die steeds vaker bij me opkomt is; hoe kan ik überhaupt weten wat de ander nodig heeft? Hoe meer ik leer over het leven hoe meer ik erachter kom dat ik echt niets (zeker) weet. Als je denkt dat je het leven hebt begrepen dan heb je het leven niet begrepen. Dat principe.

En als ik de ander een spiegel voorhoudt; hoe weet ik dat mijn spiegel ‘schoon’ is? Sinds mijn vertrek bij Defensie kom ik er steeds meer achter dat mijn spiegel (lees; perceptie) gekleurd, vervormt en bevlekt is. Sterker nog: er zitten flinke beschadigen op. Van lichte krassen tot flinke barsten. Dus als ik de ander probeer te helpen: help ik de ander dan echt? Of help ik de ander van de regen naar de drup? Als ik de ander de ‘juiste’ richting op dirigeer; is dat wel echt de juiste richting? Of stuur ik hem of haar een doodlopende straat in?

Misschien is het soms wel genoeg om gewoon naast iemand te lopen, zonder te willen sturen of spiegelen.

Wees zacht voor jezelf.

Sander