Contact front!
Het moment dat we in Afghanistan de kogels om onze oren krijgen.
Onze reactie op effectief vijandelijk vuur: shoot, shout, shoot. Onder vuur en in beweging voeren we onze contact drills uit. Terugvuren. Dekking zoeken. De dreiging uitschakelen.
Het moment waarop je geraakt dreigt te worden, is vaak precies het moment waarop leiderschap begint.
Die reflex om direct terug te schieten kennen we allemaal.
Niet met kogels. Maar met woorden, meningen en oordelen.
En die reflex om in je dekking te blijven? Die kennen we ook.
Of om snel weer achter je dekking te kruipen zodra je dreigt geraakt te worden.
Precies daar zit voor mij de kern van leiderschap.
De moed om uit je dekking te komen.
En in tegenstelling tot een echt vuurgevecht zit het goud voor jou als leider juist in iets anders: Je laten raken.
De moed om je open te stellen. Om je kop boven het maaiveld uit te steken. Om uit je dekking te komen en een keuze te maken waar andere mensen iets van vinden.
Om jouw eigen pad te bewandelen. En op de meest rigoureuze manier jezelf te zijn.
Dat vermogen om je te laten raken…
Geloof mij: daar heb je serieuze cojones voor nodig.
En ja… dan gaat ‘men’ iets van je vinden.
En ja… dan ga je geraakt worden.
Maar precies daar zit de sweet spot van leiderschap. Daar zit de kern.
Want in die geraaktheid zit het goud. Daar ontdek je waar je nog gehecht bent.
Je eerste storingsreactie is vaak terugvuren. Je hebt een oordeel. De ander ook.
Uit zelfbescherming wil je je wapenen. Maar net vóórdat je terugvuurt, kun je ruimte maken.
Één ademhaling.
Want onder dat oordeel zat een gevoel.
En durf jij als leider naar dat gevoel te gaan?
Niet analyseren. Niet snappen. Niet verklaren. Gewoon even voelen.
Misschien wat verdriet. Nog wat onverwerkte boosheid. Een vleugje walging. Of misschien gewoon vermoeidheid.
Laat het er even zijn.
Geef het aandacht. Geef het ruimte met je ademhaling.
Het gevoel gaat weer voorbij. Trust me.
Dan ga je zien dat het oordeel over jou ook vaak slechts gebaseerd was op angst.
Je kunt er met compassie naar kijken.
Je hoeft niet terug te vuren. En je hoeft ook niet terug achter je dekking.
Dan ontdek je dat je je hart open kunt houden.
Dat je niet sterft als je een keer geraakt wordt.
Hooguit een stukje ego, angst of oud verdriet dat je los mag laten.
Je mag je wapens neerleggen. Het is veilig.
Wat heeft dat met leiderschap te maken?
Alles.
Als jij je veilig voelt in jezelf, voelen mensen zich veilig bij jou.
Ze kunnen zichzelf zijn omdat jij jezelf bent. Dat is leiderschap.
Mensen de ruimte geven om volledig zichzelf te zijn. Door zelf het voorbeeld te geven.
Je draagt zorg voor de volgende generatie door jouw angsten en onzekerheden niet door te geven.
Je hebt een stukje vrede gebracht. Vrede in jezelf.
En daarmee heb je de wereld een klein beetje beter gemaakt.
Je hebt angst getransformeerd in iets anders.
Noem het vrijheid. Ruimte. Ontspanning. Verbinding.
Of misschien zelfs een beetje liefde.
Als dat woord niet te spannend voor je is.
En als dat een beetje ongemakkelijk voelt…
voel het dan maar even.
Maak er een mooie dag van.
Sander
